Jutro będzie jasno, cicho i zimno. A zimno, naturalnie, zmieni wszystko zauważył Zagero z przekonaniem. Spojrzał mi przez ramię: Starsza pani straciła przytomność. Tak. Przestałem masować jej dłonie i włożyłem na nie rękawice. Popatrzmy teraz na pańskie ręce, panie Zagero. Johnny dla pana, doktorze. Podał mi swoje potężne dłonie. Piękne prawda? O nie, nie były piękne! Był to najbardziej typowy przypadek odmrożenia, jaki zdarzyło mi się oglądać, a muszę przyznać, że widziałem ich bardzo wiele. Ręce Zagera były białożółte, były martwe. I pomimo nielicznych zresztą miejsc, które reagowały na dotyk, wiedziałem, że spustoszenia dokonane przez mróz są nieodwracalne. Zdaje się, że nie bardzo zwracałem uwagę na rękawice powiedział, jakby tłumacząc się. Prawdę mówiąc, zgubiłem je jakieś dziesięć kilometrów stąd. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero tutaj; było mi tak zimno, że nic nie czułem. A teraz czuje pan coś? W niektórych miejscach. Przeczącymi bądź twierdzącymi ruchami głowy wskazywał mi czułe na dotyk i martwe punkty swych rąk. Rozmawiał ze mną tak, jakby prowadził towarzyską rozmowę w najlepszym nowojorskim salonie. No i jak, doktorze? Czy będą mi je amputować? Nie potrząsnąłem głową.

(Reklama: )